هایا

بسترهای خشونت علیه زنان

 فرزانه جلالی

 خشونت بر مبنای جنسیت به عنوان یکی از اصلی‌ترین موارد نقض حقوق زنان و نقض حقوق عام بشر تلقی می‌شود. خشونت علیه زنان حق برخورداری از آزادی‌ها و آسودگی‌های بنیادین را از آنان سلب می‌کند. این صورت از تجاوز به حقوق انسانی، به هر نوع رفتاری که منجر به آزار جسمی یا روحی- روانی بر اثر جدایی جنسیتی اطلاق می‌شود. وسعت خشونت علیه زنان به گستردگی تاریخ است و این تاریخ طولانی سبب شده تا خشونت به معنای اعمال رفتارهای غیرانسانی، توهین و تحقیر، ضرب و شتم، و ایجاد اضطراب، امری عادی جلوه کند و در بسیاری از جوامع ساختار جامعه خشونت را بپذیرد، رفتارهای خشن را تحمل کند و باعث تقویت خشونت خانوادگی و تداوم آن از نسلی به نسل دیگر شود. فرهنگ مسلط مردسالاری، سنت‌های بازدارنده، روابط محدود خانوادگی و ... را می توان از عوامل خشونت در کشورهای جهان سوم قلمداد کرد. زنان در این جوامع نه تنها از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم هستند بلکه ملکیت، جنس و متاع مرد بحساب می‌آیند که می‌توانند از حقوق اجتماعی محروم شوند، تحقیر شوند، خرید و فروش شوند، شکنجه شوند، به قتل برسند. در جهان مدرن نیز روابط جدید مدنی به صورت خشونت آشکار و پنهان خودنمایی می‌کند. استفاده ابزاری از کار زنان و حداکثر سود حاصل از نیروی کار آنان، استفاده از برهنگی زنان برای تبلیغ کالاهای تجاری و شغل محسوب کردن روسپیگری از مصادیق مشخص خشونت است. می‌توان گفت هیچ معضلی در جهان به خوش‌شانسی خشونت علیه زنان نیست. خشونت این شانس را داشته که پنهان بماند، تغییر شکل دهد، به روز شود و از همه مهم‌تر اینکه پایه‌های محکم برای خود سازد.

تیتر یک : در مقابل توهین و تحقیر دانشجویان سکوت نخواهیم کرد

 بیانیه جمعی از نشریات دانشجویی دانشکده

در خصوص اقدام اهانت‌آمیز هیات رئیسه و انتظامات دانشکده

در مقابل توهین و تحقیر دانشجویان

سکوت نخواهیم کرد

 اشاره : در پی طرح جدید هیات رئیسه‌ی دانشکده مبنی بر دادن تذکر کتبی به دانشجویانی که بر طبق تشخیص کارمندان انتظامات دانشکده فاقد معیارهای حجاب اسلامی هستند، اعتراض‌های گوناگونی توسط گروه‌های مختلف دانشجویی نسبت به این طرح صورت گرفت که در اخبار روز گذشته‌ی صبح به این اعتراضات اشاره شد. نشریات صبح، نوروز و روز داوری نیز در واکنش به این اقدام، بیانیه‌ای صادر کردند که متن کامل آن در ادامه می‌آید.

سهم ما از کودکی؟

انجمن علمی دانشجویی جامعه‌شناسی با همکاری نشریه صبح برگزاری می‌کند:

 همایش 

 سهم ما از کودکی؟ 

به بهانه‌ی روز جهانی کودک

بررسی وضعیت  کودکان کار و خیابان از منظر حقوقی، بهداشتی و آسیب‌شناسی اجتماعی

 

 

با حضور جمعی از محققان و فعالان مدنی حوزه‌ی کودکان

منیژه محمدی : مسائل حقوقی کودکان کار و خیابان

سعید مدنی : پدیده‌ی خشونت علیه کودکان

الهام احسنی: تغذیه و فقر غذایی کودکان کار و خیابان 

سعیده میرزایی : واکاوی مفهوم کودک کار و خیابان

لیلا حقیقت‌خواه : بزهکاری کودکان 

نادر احسنی : بررسی عملکرد یونیسف در قبال کودکان کار در ایران

سه‌شنبه 23 مهرماه 1387 -  از ساعت 12 تا 16 

طرح روز

 

طرح از میلاد ابراهیمی ذاکر

  نشریه‌ی صبح - شماره‌ی 70 - یک‌شنبه 21 مهرماه 1387 

 

عکس روز

 

 اجاره‌ی بخشی از محوطه‌ی دانشکده

 به موسسه‌ی ماد برای ثبت نام دوره‌های آموزش پیام نور

طی روزهای گذشته دانشکده مملو از تبلیغات این موسسه و محل آمد و شد مراجعه‌کنندگان برای ثبت‌نام بوده است.

  نشریه‌ی صبح - شماره‌ی 70 - یک‌شنبه 21 مهرماه 1387  

سرمقاله

آیندگان در مورد ما قضاوت خواهند کرد

کمال رضوی

 1. هنگامی که مهندس بازرگان به همراه ده تن دیگر از اساتید دانشگاه تهران اقدام به نگارش نامه‌ای کردند که در آن نسبت به خلاف منافع ملی بودن قرارداد نفتی کنسرسیوم به كميسيون نفت مجلس هشدار داده شده بود، و نگارش این نامه موجب اخراج هر یازده استاد از دانشگاه تهران شد(1)، دکتر سیاسی رئیس وقت دانشگاه تهران از بازرگان پرسیده بود با اینکه می‌دانستید با نوشتن این نامه هزینه‌ی گزافی باید بپردازید، چرا چنین نامه‌ای نوشتید؟ پاسخ مهندس بازرگان، پاسخی ماندگار و تاریخی است:  «من این کار را کردم تا نسل‌های بعد از ما نگویند که ما یک مشت آدم پفیوز و بی‌غیرت بودیم که هر چه به سرمان آوردند تحمل کردیم و صدایمان بالا نیامد ...».(نقل به مضمون).

سینمای اجتماعی

گودبای لنین،

عشق در بستر سوسیالیزم

آرش جوادی نژاد

 فروپاشی بلوک شرق، فروریختن دیوار برلین، پایان افسانه‌ی کمونیزم دولتی و مستحیل شدن کشورهای پیرو آن در سرمایه‌داری جهانی بستر روایت قصه‌ایست که البته تم آن در نگاه اول اندکی کلیشه‌ای و تکراری است اما نوع نگاه متفاوت ”ولفگانگ بیکر“ در گودبای لنین پاسخی است بطئی به آن دسته از منتقدینی که از ”پایان سوژه“ در سینما و گرفتاری روایت‌های امروزین در دام تکرار و بازسازی سخن می گویند.

اخبار دانشکده

اخبار دانشکده

توقف موقت تذکر به دانشجویان

پذیرش عضو دانشجویی در انجمن جامعه‌شناسی ایران

کارگاه آموزشی مستند قوم نگارانه

بررسی وضعیت کودکان کار و خیابان از منظر آسیب‌شناسی اجتماعی

نقد عملکرد اقتصادی دولت توسط انجمن اسلامی

 

اخبار جامعه

اخبار جامعه

 عمادالدین باقی از زندان آزاد شد

پایان موقت اعتصاب غذای سراسری زندانیان سیاسی کرد

شماره‌ی سوم ویژه‌نامه‌ی "فراموش نکنیم...!" : بازخوانی حوادث خرداد 82 ـ بخش نخست

شماره‌ی سوم ویژه‌نامه‌ی "فراموش نکنیم...!"

بازخوانی حوادث خرداد 82 ـ بخش نخست

 

مطالب این ویژه‌نامه

درباره‌ ...

... درباره‌ی حوادث خرداد 82

حوادث روز آغازین (21 خردادماه 82) : بخش نخست

تجمع اعتراض آميز جمعي از دانشجويان كوي دانشگاه تهران نسبت به خصوصي‌سازي دانشگاه‌ها

آخرين اخبار از تجمع دانشجويان كوي دانشگاه تهران

گزارش ساعت 1 بامداد از تجمع در مقابل كوي دانشگاه تهران

گزارش ساعت 3 بامداد از تجمع مقابل كوي دانشگاه

گزارش ساعت 4 بامداد از تجمع مقابل كوي دانشگاه

تجمعات مقابل كوي دانشگاه تهران پايان يافت

گزارش تكميلي از پايان تجمع در مقابل كوي دانشگاه

شماره‌ی دوم ویژه‌نامه‌ی "فراموش نکنیم...!" : بازخوانی 18 تیر78 ـ بخش نخست

 شماره‌ی دوم ویژه‌نامه‌ی "فراموش نکنیم...!"

بازخوانی 18 تیر78 ـ بخش نخست

 

مطالب این ویژه‌نامه :

ما را به خاطر بیاور

... درباره‌ی 18 تیر 78

حادثه‌اي به وسعت يك فاجعه

تحلیل رسانه‌های داخلی

بیانیه‌ها، اطلاعیه‌ها، گزارش مسئولان

تحلیل رسانه‌های برون‌مرزی

سرمقاله

صبحي نو

آغازي نو

فرزانه جلالي

 

نشریه صبح در سال گذشته در حالی پا به فضای نشریاتی دانشکده نهاد که دانشکده در سال‌های اخیر فاقد تجربه‌ انتشار نشریه‌یی به صورت روزانه بود. این مساله برای صبح زمینه‌یی دوگانه رقم می‌زد. از یک سو زمینه‌یی برای ارتقا و خودنمایی دوچندان می‌شد که محصول خلاء نشريه‏ي روزانه بود؛ و از سوی دیگر همین وضعیت، زمینه‌یی برای عدم رشد و روزمرگی می‌آفرید؛  تا جايي كه برچسب نشريه زرد(1) حاوي چرت و پرت(2) بر آن زدند. صبح هرچه بود - خوب یا بد - وبال گردن خواننده هر روزه اخبار دانشگاه بود.

تیتر یک : ناتوانی در ایفای نقش یک رسانه‌ی عمومی

نقدی بر عملکرد نشریه‌ی صبح در سال تحصیلی گذشته

ناتوانی در ایفای نقش یک رسانه‌ی عمومی

نشریه‌ی صبح در سال گذشته، از آذرماه، به همت جمعی از هم‌دانشکده‌ای‌ها، به صورت روزانه در دانشکده منتشر شد. «صبح» نخستین تلاش در جهت انتشار روزنامه‌ی دانشکده‌ای بود و طبیعی بود که این «نخستین» بودن، در کنار کاستی‌هایی انکارناپذیر در اعضای تحریریه‌ی آن، موجب می‌شد که محصول این تلاش نیز با نواقص و نقاط ضعف زیادی همراه باشد. گرچه ارزیابی کارنامه‌ی صبح و بازگویی این کاستی‌های موجود در آن، از جانب افرادی که نسبت به روند انتشار آن بیرونی هستند، چه بسا واقع‌بینانه‌تر و دقیق‌تر باشد؛ با این همه نقد از درون نیز گام مهمی برای بهبود کاستی‌های احتمالی است. نوشتار پیش‌رو متضمن نوع دوم نقد و ارزیابی عملکرد صبح می‌باشد و با هم‌فکری چند تن از اعضای تحریریه‌ی صبح در سال گذشته تلاش شده است در دو محور اصلی، نقاط ضعف صبح بیان شود(1)؛ در عین‌حال دیدگاه انتقادی مخاطبان و ناظران نیز در بهبود عملکرد صبح، بی‌اندازه ارزشمند و راهگشا خواهد بود.(2)

طرح روز

 

  طرح از  میلاد ابراهیمی ذاکر

( شماره‌ی 69 - شنبه  20 مهرماه 1387)

عکس روز

 

هفته‌ی گذشته به بهانه‌ی روز جهاینی کودک، نمایشگاهی از عکس‌ها، نقاشی‌ها و دست‌نوشته‌های کودکان کار و خیابان توسط نشریه صبح و با همکاری انجمن گل‌های زندگی در دانشکده برگزار گردید.

  شماره‌ی 69 - شنبه  20 مهرماه 1387

ستون پنجم

چوپان دروغگو

هادی دوست‌محمدی

یادم هست در یکی از کتاب های درسی دوران دبستان،درسی داشتیم به نام چوپان دروغگو.داستان را شرح نمی دهم چون این داستان به نوعی به خاطره جمعی ما ایرانی ها پیوسته است.یادم هست بعد از پایان داستان حدیثی هم ازپیامبرنقل شده بود با این مضمون:دروغگو دشمن خدا ست.معلم هم بعد از پایان این درس دقایقی در مذمت دروغ و دروغگویی حرف می زد و ما کودکان معصوم را از این عمل قبیح بر حذر می داشت.سال ها از آن دوران گذشته است و ما هم دیگر آن کودکان معصوم که دنیایمان در قایم باشک بازی و اسباب بازی های ساده مان خلاصه می شد،نیستیم.حالا که به آن داستان فکر می کنم قضیه رنگ دیگری می گیرد.فضای داستان چوپان دروغگو یک اجتماع روستایی کوچک بود که وقتی چوپان داد و هوار راه می انداخت به سادگی و بدون هیچ وسیله ی ارتباطی ای صدایش به اهالی ده می رسید.از طرف دیگر دروغگویی چوپان هدف خاصی نداشت،یعنی رفتار او معطوف به هدف نبود و این دروغگویی بیشتر از این که برایش سودی(نه صرفاً سود اقتصادی)به همراه داشته باشد،سبب طرد شدنش شد.جامعه ی ما اما ،اینگونه نیست.

راه سوم: ميان دو راه

قبل از مسئله

عظیم حسن‌زاده

 ميان‌دوراه (با سکون روي نون)، عرصه اي است که ميان دوگانگي هاي ذهني بشر قرار مي گيرد. ميان دو راه حرکت از اين راه و رسيدن به راه ديگر نيست. ميان دو راه برشي است ميان دو راهي که به صورتي موازي از ابتدايي نامعلوم تا انتهايي نامعلوم جريان دارد. ميان دو راه عرصه‌اي خاکستري است که راهي براي فرار از دوگانگي به گانگي‌اي ديگر نيست، بلکه عرصه‌اي است که مي‌کوشد با نقد و جرح دوگانگي‌ها، واقعيت‌هاي پنهان در ميان اين دو را - که بستر واقعي حيات اجتماعي است - آشکارتر سازد.

اخبار دانشکده

اخبار دانشکده

 طرح جدید هیات رئیسه‌ی دانشکده

سفر دکتر آزاد برای فرصت مطالعاتی است نه مهاجرت

اخبار دانشگاه و جامعه

اخبار دانشگاه و جامعه

آزادی چهار تن از فعالان آذربایجانی بازداشتی، مراسم افطاری در تهران

چهار ماه حبس تعزیری برای دانشجوی دانشگاه ایلام

ارائه‌ی طرح بومی گزینی دختران به شورای عالی انقلاب فرهنگی

 

نخستین ویژه‌نامه‌ی «فراموش نکنیم...!»

نخستین ویژه‌نامه‌ی

«فراموش نکنیم...!»

 «گاه احساس مي‌كنم كه شادي، جنايتي است در حد خيانت به وطن، و من كه از امتياز و موهبت زنده و آزاد بودن برخوردارم، گنهكارم. درين هنگام اظهارنظر هويلكا ـ يكي از رهبران سياسي محلي ـ  به يادم مي‌آيد و حالم بهتر مي‌شود: «آن‌ها به اين‌جا آمدند. حتي سنگ‌ها را هم شكستند و خرد كردند. مي‌خواستند همه‌ي ما را از بين ببرند اما نتوانستند، چرا كه ما هنوز زنده‌ايم و اين تنها چيزي است كه اهميت دارد».

و فكر مي‌كنم حق با هويلكا است. زنده بودن: پيروزي كوچكي است. زنده بودن ـ با وجود جناياتي كه شده ـ معنايش امكان برخورداري از شادي است. وظيفه‌يي كه ما در برابر خود داريم ايجاد سرزمين اجدادي واقعي است، و آن را با آجر و مصالح و كثافت و مدفوع نمي‌توان ساخت. اگر درمانده و ناتوان باشيم فايدتي هم بر وجود ما مترتب است؟ شادي نياز به شهامت و جرات دارد، نه رنج. و رنج چيزي است كه به آن خو گرفته‌ايم».

(گورستان کلمات؛ ادواردو گاليانو،نويسنده‌ي تبعيدي اروگوئه‌ای؛ ترجمه‌ي رامين شهروند)

چهار برش از دهه‌ی اخیر دانشگاه

چهار برش از دهه‌ی اخیر دانشگاه

 1. 18 تیر 78

«از ردیف درخت‌های سبز کاج که گذشت، برگشت و به پشت سر نگاهی انداخت. هنوز گروهی از دانشجویان در مقابل تابلو اعلانات کنار ورودی دانشکده اجتماع کرده بودند و بریده روزنامه‌های نصب‌شده بر روی آن را می‌خواندند. روزنامه‌های آن روز، خبر صدور احکام دادگاه متهمان عضو نیروی انتظامی مهاجم به کوی دانشگاهرا چاپ کرده بودند. «تبرئه»؛ تیتر اصلی یکی از روزنامه‌ها، هنوز از دور به چشم می‌آمد. سر برگرداند و به آهستگی به سمت در خروجی دانشگاه به راه افتاد و با خود زمزمه کرد: «همه‌ی عدالت این بود؟!» »

(ویژه‌نامه‌ی 18 تیر نشریه‌ی چشم‌انداز ایران)